ด้านหน้าอาคารสำนักงาน
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่ง เขต 6 สงขลา
อาคารสำนักงาน
ศูนย์วิจัยและพัฒนาการเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำชายฝั่งเขต 6 (สงขลา)

เปิดศึกแย่งชิงทรัพยากรธรรมชาติในทะเลสาบสงขลา ความผูกพัน วัฒนธรรมแห่งมิตรภาพของคนเลสาบจางหายไปอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เมื่อทะเลสาบสงขลาขาดความอุดมสมบูรณ์สัตว์น้ำตามธรรมชาติลดลงอย่างต่อเนื่อง ปากท้อง ความจำเป็นหรือเป็นเพราะความเห็นแก่ตัว ศึกแย่งชิงทรัพยากรประมงจึงอุบัติขึ้น ณ ทะเลสาบสงขลาที่ได้ชื่อว่าใหญ่ที่สุดในประเทศไทย

 

          ในทะเลสาบสงขลามีการใช้ทรัพยากรประมงมายาวนาน ด้วยเครื่องมือประมงที่มีความหลากหลายเช่น โพงพาง อวนรุน ไซหนอน ข่าย เป็นต้น เครื่องมือบางชนิดอาจต้องพิจารณาถึงการใช้เป็นพิเศษ โดยเฉพาะเครื่องมือประเภททำลายล้าง ส่วนเครื่องมือบางชนิดยังอยู่ในกรอบของกฎกติกาที่ยอมรับได้ แล้วทำไมการแย่งชิงทรัพยากรประมง มันถึงได้เกิดขึ้นอย่างที่บอกไว้แล้วข้างต้นแหละครับ ความจำเป็น ปากท้องหรือเพราะความเห็นแก่ตัว ทำให้ชาวประมงบางคนหน้ามืดตามัวถูกกิเลสครอบงำ อะไรก็ได้ขอให้ตัวเองได้ประโยชน์ไว้ก่อน สิ่งเหล่านี้ได้เข้ามาซึมซับจนกลายเป็นวัฒนธรรมอันไม่พึงประสงค์ของคนเลสาบไปเสียแล้ว

          เครื่องมือประมงประจำที่บางชนิดเช่น ไซนั่ง ถูกวางเรียงรายคล้ายกำแพงเมืองจีน อะไรประมาณนั้น มีแขนยื่นออกมา 2 แขน เพื่อกั้นให้สัตว์น้ำทยอยเข้าสู่ไซมรณะ แต่แล้วเครื่องมือประมงอีกชนิดหนึ่งที่ภัยยิ่งกว่าได้ชื่อว่า เป็นสุสานของสัตว์น้ำอย่างแท้จริงเข้ามาแอบวางบริเวณที่เป็นแขนยื่นออกมา สัตว์น้ำแทนที่จะเข้าไซนั่ง ก็ไปเข้าไซหนอนแทน ดักปลาหน้าไซว่ากันอย่างนั้น มันหยามกันชัด (ภาษานักเลง) ยอมกันไม่ได้

 

 

 เกิดการกระทบกระทั่ง ทั้งคำพูด และที่รุนแรงไปกว่านั้นมีการใช้ปืนผาหน้าไม้ด้วยนี่สิครับยิ่งไปกันใหญ่ จากวิถีชีวิตของคนเลสาบที่เกื้อกูลซึ่งกันและกัน กลายเป็นวัฒนธรรมที่เต็มไปด้วยการแก่งแย่งทรัพยากรประมง ความจงเกลียดจงชัง และความโกรธแค้นเข้ามาแทนที่ ถามว่ามันคุ้มกันมั๊ยครับ กับพฤติกรรมที่ผิดซ้ำสอง ซ้ำที่ 1 ใช้เครื่องมือประเภททำลายล้าง ซ้ำที่สองเห็นแก่ตัวไปดักปลาหน้าไซของผู้อื่น มันถูกต้องแล้วหรือ

          ทุกวันนี้พี่น้องชาวเลสาบทุกคนต้องรู้รักสามัคคี เกื้อกูลซึ่งกันและกันที่สำคัญ ลดความเห็นแก่ตัวลงบ้าง สิ่งเหล่านี้ต่างหากล่ะครับที่พวกเราต้องทำ ถ้าสัตว์น้ำในทะเลสาบสงขลาไม่มีให้จับผมถามหน่อยเถอะครับ พวกเราจะเอาอะไรกิน แล้วอนาคตลูก ๆ หลาน ๆ ของเราล่ะครับ จะให้พวกเขาทำอะไร ณ เวลานี้ แค่ทรัพยากรที่หร่อยหรอเรายังต้องแย่งต้องชิง แล้วอนาคตเมื่อทรัพยากรมันหมดไปลูก ๆ หลาน ๆ ของพวกเราไม่ต้องฆ่ากันตายหมด เพราะต้องแย่งทรัพยากรกันอย่างนั้นหรือ

          พวกเราอย่าคิดแค่วันนี้ เราเจ็บ เราปวด เราลำบาก ผมเชื่อครับว่าพี่น้องชาวเลสาบทุกท่าน ทนกับสิ่งเหล่านี้ได้ แต่ถ้าลูกหลานของเราเจ็บเพราะไม่มีอะไรจะทำนี่สิครับเรารับไม่ได้ เพราะฉะนั้นเราหันมาคิดถึงอนาคตกันเถอะนะครับ เลิกแก่งแย่งชิงดี ถ้อยทีถ้อยอาศัยใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่า ลดละเลิก พฤติกรรมที่ซ้ำเติมทะเลสาบ เพื่ออนาคตของลูกหลานของพวกเรากันเถอะครับ ผมและกรมประมง ห่วงใยและพร้อมเป็นกำลังใจให้พวกท่านทุก ๆ คนครับ

 

 

 

เรียบเรียงโดย.......จำนง ถีราวุฒิ